Μια Σαλονικια τριγυρνα στην Αθηνα...

To be a blogger or not to be....

2010-10-10T21:17:00.002+03:00

Απο τότε που κατέβηκα στην κάτω πόλη ξέχασα να είμαι blogger. Δεν το έκανα επίτιδες απλά με τόσες αλλαγές και υποχρεώσεις το παραμέλησα, μετά ήρθε και το μεταπτυχιακό και έδωσε τη χαριστική βολή. Που να βρείς χρόνο να γράψεις στο ημερολόγιο όταν προσπαθείς μέσα σε ένα 24ωρο να χωρέσεις δουλειά, σπίτι, διάβασμα,ύπνος, προσωπική ζωή....Κάποια θα μείνουν στην απέξω αναγκαστικά!!!
Αλλά δεν μετανίωνω γι αυτά που άφησα στην αναμονή. Ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρή με κορόιδευε οτι δεν μπορούσα να δεσμευτώ σε οτι ξεκινούσα στη ζωή μου. Κάπως έτσι ξεκίνησα με πάθος (που ξεφούσκωσε σχετικά γρήγορα) την ενόργανη, το μπάσκετ, το βόλεϊ, τη ζωγραφική, τα μαθήματα δημοσιογραφίας και ραδιοφώνου κ.α. Τελικά με τα χρόνια απέδειξα τόσο στον ίδιο όσο και στον εαυτό μου οτι αν αγαπήσω κάτι τελικά δεσμεύομαι. Κάπως έτσι τελείωσα τις σπουδές μου και δεν πήρα απλά ένα χαρτί για τον τοίχο, ξεκίνησα το μεταπτυχιακό και παρόλο που υπήρξαν στιγμές που ήθελα να πετάξω τα βιβλία απο το παράθυρο και να πάω στην πιο κοντινή παραλία (εκείνα τα ζεστά Σαββατοκύριακα του Ιούνη) τελικά εχω φτάσει λίγο πριν το τέλος.
Κατέβηκα στην κάτω πόλη για να είμαι μαζί με τη μαϊμουδόφατσα ( περιμένοντας απο τα χειρότερα μέχρι τα καλύτερα) και τελικά αποφασίσαμε να προχωρίσουμε μαζί στη ζωή πράγμα που όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω ότι σαν σκέψη ήταν τρομακτικό αλλά στην πραγματικότητα δεν έφερε καμία αλλαγή στη ζωή μας. Η πραγματική αλλαγή θα έρθει σε λίγους μήνες και έχω πραγματικά ανάγκη τις στιγμές που θα φρικάρω είτε απο φόβο είτε απο προσμονή να ξεδίνω στο blogaki μου, ακριβώς όπως έκανα και παλιά.
Τελικά δεσμεύτηκα και με το παραπάνω ;-)))

Life

2009-10-17T16:45:00.003+03:00

Αν η ζωή είναι απρόβλεπτη το ξέρω τόσο καλά που δεν το πιστεύω.
Δεν πιστεύω στο απρόβλεπτο και το τυχαίο, για όλα υπάρχει λόγος και αιτία που συμβαίνουν άλλοτε τα προκαλούμε με τη σκέψη μας και άλλοτε με τις πράξεις μας.
Εχω να γράψω στο blog πάνω απο ένα χρόνο και μέσα σε αυτό το διάστημα αλλάξανε πολλά.

Ο πρώτος χρόνος στην Αθήνα ήταν πολύ δύσκολος.
Μπορώ να πώ οτι τη μίσησα την πόλη.
Μίσησα τη δουλεία και τους συναδέλφους μου.
Μίσησα τις αποστάσεις και τα δρομολόγια.
Μίσησα τον ίδιο μου τον εαυτό γιατι προσπάθησα να μπώ σε καλούπι και τελικά κατάλαβα οτι δεν χωράω σε καλούπια.

Στην πορεία αφού κόντεψα να πιάσω πάτο να γίνω εργασιομανής σε ενα περιβάλλον που μου έφερνε ανακατοσούρα και να νιωθω οτι τελικά δεν κολλάω εγώ με αυτήν την πόλη αποφάσισα να πάρω τη ζωή ξανα στα χερια μου.

Παραιτήθηκα και αν είχα και τον παραμικρό ενδοιασμό η Διευθύντρια μου τότε φρόντισε να με βοηθήσει να καταλάβω με την απαράδεκτη συμπεριφορά της οτι καλύτερα άνεργη παρά να συνεργάζομαι με τέτοιους ανθρώπους.
Μου έφυγε ενα βάρος και απο τότε ομολογώ όλα πήραν το δρόμο τους.

Βρήκα δουλειά στα μέτρα μου και με ωράριο όπως ήθελα και τώρα πια χαίρομαι να ξυπνάω το πρωί για να πάω στη δουλειά και ας είναι πολύ πρωί για τα δεδομένα μου, δουλεύω με νέους ανθρώπους που κάνω πλάκα και παρέα και εκτός δουλειάς, εχω για Διευθύντρια εναν απίστευτο άνθρωπο που σέβομαι, που είναι πρώτα φίλη και μετά διευθύντρια, που ξέρει να σε κατευθύνει και να σε βοηθήσει να ανέβεις, εναν άνθρωπο που θεωρώ τιμή μου να συνεργάζομαι μαζί του.

Ξεκίνησα μεταπτυχιακό και άλλαξα πορεία στην καριέρα μου, μαθαίνω και γίνομαι καλύτερη και πιστεύω πιο πολύ στον εαυτό μου.

Απέκτησα τελικά καθημερινότητα και ζωή στην Αθήνα και τολμώ να πώ οτι πραγματικά διασκεδάζω!!! Είναι απίστευτο το πως νοιώθω κάθε φορά που ανεβαίνω Θεσσαλονίκη νοιώθω το ίδιο κενό κάθε φορά που αφηνω τους γονεις και τα αδερφια μου και την υπέροχη πόλη μου αλλά οταν γυρνάω Αθήνα στο σπίτι μου ξέρω οτι πια το σπίτι μου είναι εδώ.

Η μαιμουδόφατσα μου στάθηκε σε όλα τα δύσκολα με απίστευτη υπομονή και αυτός ο χρόνος ήταν πολύ καλύτερος απο τον 1ο πολύ πιο ηρεμος πολύ πιο διασκεδαστικός. Απορώ αλλά τελικά με το χρόνο δεν έρχεται μονο η συνηθεια αλλά μπορεί να μεγαλώσει και η αγάπη και τελικά να αγγίξεις την ευτυχία και να υπερβείς ακόμα και τον εαυτό σου και να κάνεις την υπέρβαση.
Σε λίγους μήνες θα κάνουμε κι εμεις αυτήν την υπέρβαση, για κάποιους είναι φυσική εξέλιξη για μας υπέρβαση, αλλά θα την κάνουμε με όλη μας την καρδιά και την καλή μας διάθεση και θα περάσουμε υπέροχα γιατι τελικά τα πράγματα είναι απλά εμεις τα κάνουμε περίπλοκα.

Καλό μας κρέμασμα....

Κρεμάλα για 2!!

2008-05-29T23:18:00.003+03:00

Καθότι εγώ και η μαιμουδόφατσα είμαστε ασυνήθιστο ζευγάρι και κάτι τέτοιο δεν είναι αποδεκτό απο την στενόμυαλη κοινωνία της Ελλάδίτσας μεταβήκαμε στην φιλόξενη Ολλανδία και το ακόμα πιο φιλόξενο Layden ( θα το βρείς στο χάρτη κάπου κοντά στο Αμστερνταμ) και τελέσαμε μετα φαμίλιας σε σεμνή τελετή την κρεμάλα μας.....

Σας επισυνάπτω στιγμιότυπα της ευτυχής ημέρας....

Μετά την τέλεση του μυστηρίου το ευτυχές ζέυγος....

Οι φίλοι μας....

Φυσικά ήρθαν και μέλη της βασιλικής οικογένειας της χώρας...

Αντε βρέ και στα δικά σας.......

Απολογισμός

2008-05-18T19:16:00.002+03:00

Ηρθε η Ανοιξη για τα καλά και επιστρέφω κι εγώ σιγά σιγά στο μπλογκοχωριό.
Επειδή δεν θέλω να πολυλογώ και να γράψω τρία διαφορετικά ποστ για το κάθε θέμα θα τα συνοψίσω σε 3 παραγράφους...ζούμε και σε καιρούς λιτότητας.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Μετά από Πάσχα στην Καλαμάτα και τις φοβερά ενδιαφέρουσες γνωριμίες που έκανα εκεί σαν τουρίστρια απο γειτονική χώρα (ναι συμπάθησα πολύ ενα 20χρονο παλικάρι εκει που μου είπε οτι η Θεσσαλονίκη είναι στη Βουλγαρία....είχα κάνει το λάθος να μην πω απο την αρχή απο κατάγομαι και φυσικό ήταν να την ακούσω την μ@λ@κί@), τετραήμερο στο χωριό στη Δράμα στη γιαγιάκα μου επιστρέψαμε και δουλεύω υπερωρίες για να καλύψω τον χαμένο χρόνο και την άδεια που έχω προγραμματίσει για την άλλη βδομάδα για το Αμστερνταμ. Μετά μάλλον θα ζούμε με οτι έχει παραμείνει σε λογικές τιμές στο σούπερ μάρκετ γιατί ταξίδια και καλοπέραση έχουν τον αντίκτυπό τους. Βλέπετε μπορεί να είμαι σουρτούκω κι εγώ και η μαιμουδόφατσα αλλά για κάθε ευχαρίστηση στερείσαι άλλες 10.
------------------------------------------------------------------------------------------------

Σήμερα στολίσαμε τον κήπο με τριανταφυλλιές και άλλες όμορφες γλαστρούλες. Πρέπει να ομορφαίνουμε το περιβάλλον που ζούμε και να σκεφτόμαστε οικολογικά το είπε και ο δήμαρχος Αθηναίων....προς το παρόν την ταράτσα δεν θα την κάνω πράσινη καθότι δεν ανήκω στον δήμο Αθηναίων και θέλω επίδομα για το σπορ το οποίο τελικά κοστίζει!!
Πρέπει να αρχίσουμε όλοι να βρίσκουμε ενδιαφέροντα μέσα στα όρια του σπιτιού μας καθότι η ζωή εχει γίνει πανάκριβη και μας βλέπω στο πολύ σύντομο μέλλον να βγαίνουμε για βόλτα στο μπαλκόνι και για διακοπές να παίρνουμε dvd με παραλίες. Αλλά αγαπητοί μου εσείς που εμπιστεύεστε την έγκυρη δημοσιογραφία, που ασχολείστε με σοβαρότατα θέματα όπως η Γιουροβίζιον και το κάθε ξώγαμο του κάθε βλακούλη και το μυαλό σας έχει γίνει πουρές μην αγχώνεστε είμαι σίγουρη οτι είστε πολύ ικανοποιημένοι γιατί στις επόμενες εκλογές τα ίδια σκατά θα ψηφίσετε. Οσο για τους υπόλοιπους λυπάμαι λάθος χώρα διαλέξατε να ζήσετε.
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Αυτή η πόλη δεν σταματάει να με εκπλήσει.
Το μόνο πρόβλημα στην προσαρμογή μου εδώ υπήρξε η ελιτ αυτής της πόλης.
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν αρκετοί ευκατάστατοι, λίγοι πολύ κονομημένοι.
Εδώ φυσικό είναι τα νούμερα να πολλαπλασιάζονται.
Δεν ξέρω αν είναι κομπλεξισμός, ανασφάλεια ή αίσθημα κατωτερότητας ή ακομα και συνδιασμός όλων αυτών αλλά οι λεφτάδες μου τη σπάνε.
Δεν εννοώ αυτούς που δουλέψαν μια ζωή για να φτάσουν ψηλά ή αυτούς που δουλεύουν απο το πρωί μέχρι το βράδυ και πληρώνονται αδρά αλλά για τους άλλους αυτούς που τα βρήκαν έτοιμα και ζούνε σε άλλο πλανήτη.
Που κάθονται και τα ξύνουν όλη μέρα ή δουλεύουν 2 ώρες και αισθάνονται καταβεβλημένοι. Που άλλος πλένει άλλος καθαρίζει άλλος σιδερώνει και είναι τρομερό βάρος να πρέπει να μαγειρέψουν.
Δεν είναι λογικό να εκνευρίζομαι με αυτά που βλέπω και ακούω, τη στιγμή που εγώ οταν γυρνάω σπίτι (λιγο πρίν ή λίγο μετά τη δύση του ηλίου) πρέπει να κάνω και τη νοικοκυρά για να μην μας φάνε οι κοριοί, να έχουμε καθαρό ρουχαλάκι να φορέσουμε ε και να μην πεθάνουμε και απο ασιτία!! Αν είχα και οικογένεια να φροντίσω θα είχα πάθει υπερκόπωση θα τα χα φτύσει...
Δεν είμαι κομπλεξική απλά βλέπω οτι κάποιοι ζούνε σε εικονική πραγματικότητα, με εκνευρίζουν που δεν έχουν ιδέα για την πραγματική ζωή και δεν εκτιμάνε το πόσο βολικά τους έχουν έρθει όλα και βρίσκουν βλακείες για να γκρινιάζουν, που μπορούν και κάνουν οικογένεια λίγο πριν τα 30 και τους φαίνεται παράξενο που εσύ φαντάζεσαι πως θα γίνεις μάνα λίγο πριν την κλιμακτήριο και αν.
Ειλικρινά δεν ξέρω ποια λέξη χαρακτηρίζει τη στάση μου απέναντι σε ανθρώπους που μπορεί να συμπαθώ αλλά παράλληλα να εύχομαι έστω για μια βδομάδα να μπούν στη θέση μου και να ζήσουν τη δική μου καθημερινότητα (που δεν θέλω να είμαι αχάριστη δεν είναι και τόσο τραγική ) και να παρακολουθώ πόσο χρόνο θα τους πάρει να κλατάρουν έτσι για να διασκεδάσω.

Υ.Γ. Μπορείτε να με χαρακτηρίσετε όπως θέλετε κομπλεξάρα , ζηλιάρα, κακιά, μπορεί και να έχετε δίκιο γιατι στάνταρ κάποια βράδυα που δεν μπορώ να κοιμηθώ απο την υπερένταση ή κλωτσάω στον ύπνο μου απο την κούραση, είμαι και τα τρία.

Ηλιόλουστη μέρα

2008-03-16T21:57:00.003+02:00

Χτες ήταν μια υπέροχα ηλιόλουστη μέρα που την περάσαμε με τη μαιμουδόφατσά μου με βόλτες δίπλα στη θάλασσα, χωρίς να σκεφτόμαστε προβλήματα και άλλες βλακείες.
Χτες θυμήθηκα κάτι που είχα ξεχάσει εδώ και καιρό ποσο τυχερή είμαι.
Ηρθα σε μια πόλη που πάντα απεχθανόμουν αλλά τελικά ανακαλύπτω τις ομορφιές της.
Ζω σε ένα σπίτι που πριν 6 μήνες μου φαινόταν παγωμένο και άδειο και τώρα είναι το σπίτι μου γεμάτο πράγματα που διαλέξαμε και αγαπάμε με τη μαιμού.
Εχω μια δουλειά που μου την πρόσφερε κάποιος που πίστευε στις ικανότητες μου, περισσότερο απο μένα μάλλον, και παρά τις δυσκολίες τα καταφέρνω και για τη γκρίνια μου δεν φταίει η δουλειά αλλά ο χαρακτήρας μου. Ειμαι τελειομανής και κυρίως δεν είμαι ρομποτάκι που μπορεί να κάθετε σε ενα γραφείο και να κάνει το ίδιο πράγμα συνέχεια, άρχισα και επαναπροσδιορίζω τον επαγγελματικό προσανατολισμό μου και σε 6 μήνες ισως να ασχολούμε με κάτι που να με ευχαριστεί περισσότερο.
Εχω τους φίλους μου, αυτούς που άφησα πίσω αλλά δεν έχασα και τους καινούριους που γνώρισα εδώ και περνάω καλά και διασκεδάζω.
Εχω τη μαιμουδόφατσα που λατρεύω παρόλο που με φωνάζει ρεμάλι (χαιδευτικά) και είναι δίπλα μου πάντα και με στηρίζει , με αγαπάει και με ανέχετε.
Και πάνω απ' όλα έχω την υγεία μου και αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος για να μην ξαναγκρινιάξω.
Αυτά δεν αρκούν για να είμαι ευτυχισμένη?

Τσαταλάκια Μανταλάκια

2008-03-04T22:26:00.002+02:00

Το ξέρω έχω χαθεί....αλλά η απουσία μου δεν υφίσταται μόνο στο χώρο των blogs...γενικά είμαι αλλού αυτό τον καιρό.
Λίγο κάτι σούρτα φέρτα φίλων, κάτι σούρτα φέρτα δικά μου, δουλειά δουλειά δουλειά...
Αυτό που μου λείπει απο την Πάνω Πόλη είναι το άραγμα, το αραλίκι....εδώ όλα πηγαίνουν με ρυθμούς αεροπλάνου!!!Περίμενα οτι ο πρώτος καιρός θα είναι δύσκολος και μετά θα βάλω τη δουλειά σε μια σειρά αλλά αυτό το χάος δεν συμμαζεύεται!!Τι να τα κάνω τα μπράβο σας κύριε διευθυντά για να συνεχίσω σε αυτούς τους ρυθμούς θέλω 100% αύξηση αλλά που, αυτά τα κρατάτε για την πάρτι σας.
Τρέχεις για να πας στη δουλειά, τρέχεις όλη μέρα για να προλάβεις τον όγκο που συσσωρεύεται, τρέχεις για να γυρίσεις σπίτι και μετά το τέλος ένα ζόμπι που κοιτάει το ταβάνι!!!
Στην δουλειά γίνεται ο κακός χαμός, όσοι δεν αντέχουν την πίεση φέυγουν για άλλες παραλίες και έρχονται μετά και μας λένε για τις νέες τους δουλειές τις παχυλές αποδοχές και τους ρυθμούς χελώνας που δουλεύουν....εγώ πάλι όποτε ρίχνω καμιά ματιά για κάτι άλλο (δεν ξέρω πόσο θα αντέξω αυτούς τους ρυθμούς) τα ίδια σκατά βρίσκω... μα τόσο γκαντέμο πια?
Περιμένω με ανυπομονησιά το Πάσχα να οργώσουμε με τον καλό μου την Κρήτη με το καινούριο του έρωτα (για μηχανή πρόκειται!!!) και τον Μάη που με περιμένει η Τοτούλα μου και το Αμστερνταμ!!!

Δεν θέλω να είμαι αρνητική όμως ούτε και αχάριστη αν εξαιρέσεις το εργασιακό κομμάτι η ζωή ειναι πολύ ωραία!!!!

Υ.Γ.
1) Με είδαν οι φίλοι μου στη Θεσσαλονίκη και είπαν οτι είμαι ολη την ώρα στην τσίτα πρέπει να κάνω κάτι για να αλλάξει αυτο.
2) Πατσιούρι θα κλείσει χρόνος που όλο κανονίζουμε και αναβάλουμε αντε ντροπή πια!!!

Με τους μ.... που μας κυβερνάνε πολύ φοβάμαι οτι σε 15 χρόνια θα χρειαζομαι διαβατήριο για να ανεβαίνω Θεσσαλονίκη.... α ρε μπουρλότο που σας χρειάζεται όλους αν δεν φοβόσασταν το πολιτικό κόστος και τις χαμένες ψήφους στα αρχ... θα το γράφατε το πρόβλημα.

Living

2008-02-11T22:24:00.000+02:00

Αυτό το καιρό ειναι απο τα αγαπημένα μου κομμάτια, με ταξιδέυει με μελαγχολεί, με γεμίζει. Σε διαφορετικές εποχές θα με έριχνε ψυχολογικά αλλά τώρα είμαι τόσο ψηλά που δεν με ρίχνει τίποτα!!

LINKIN PARK

"Shadow Of The Day"

I close both locks below the window
I close both blinds and turn away

Sometimes solutions aren't so simple
Sometimes good bye's the only way

And the sun will set for you
The sun will set for you

And the shadow of the day
Will embrace the world in grey

And the sun will set for you

In cards and flowers on your window
Your friends all plead for you to stay

Sometimes beginnings aren't so simple
Sometimes good bye's the only way

And the sun will set for you
The sun will set for you

And the shadow of the day
Will embrace the world in grey

And the sun will set for you

And the shadow of the day
Will embrace the world in grey

And the sun will set for you

And the shadow of the day
Will embrace the world in grey

And the sun will set for you

Μου λείπουν κάθε μέρα αυτά που άφησα πίσω μου αλλά αγαπώ κάθε μέρα και πιο πολύ αυτά που βρήκα εδώ...

Υ.Γ. Σας διαβάζω όλους ανελειπώς απλά δεν έχω χρόνο για σχόλια...ούτε καν για να απαντάω στα σχόλια του δικού μου blog.
Βατραχάκι μου και μένα μου λείψατε όλοι πολύ αλλά τα περί ταξιδιών μας τα θέλω με λεπτομέρειες αραχτή με καφεδιά...κανονίστε!!!

London

2008-01-25T22:14:00.000+02:00

Στους δρόμους του Portobello market

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να μου φτιάξει πραγματικά τη διάθεση όσο στρεσαρισμένη ή νταουνιασμένη κι αν είμαι είναι τα ταξίδια.
Όλη τη περίοδο που στη δουλειά περνούσα θρυλικές στιγμές και εξοντωτικά ωράρια (τα πράγματα καλυτέρεψαν αλλά δηστυχώς δεν θα κρατήσει για πολύ) ήταν η αναμονή του ταξιδιού στο Λονδίνο.
Την περασμένη Παρασκευή αφού τακτοποίησα και τις τελευταίες εκρεμμότητες και έφυγα ήρεμη (είχα το φόβο όλη τη βδομάδα οτι κατα τη διαρκεια της πτήσης θα δούλευα και ο καλός μου θα με πετούσε απο κανα παράθυρο) ξεκίνησα ενα 4ήμερο διακοπών!!
Τελικά κατα τη διάρκεια της πτήσης κοιμόμουν (4 ώρες σερί μιλάμε αν και διόλου παράξενο για μένα κοιμάμαι σε όλα τα μεταφορικά μέσα, μια φορά με πήρε ο ύπνος και πάνω στη μηχανή, ευτυχώς για δευτερόλεπτα ).
Φτάσαμε σε ένα Λονδίνο με ψυχρούς ανέμους και φτύσιμο (δεν είναι βροχή αυτό φτύσιμο είναι) κουρασμένοι, καλά εγώ όχι και τόσο, και μας παρέλαβε ο Ιταλός φίλος μας. Μου πήρε λίγη ώρα να συνηθίσω να μιλάω μόνο αγγλικά αλλά δεν άργησα να μπώ στο κλίμα και ειλικρινά το καταφχαριστήθηκα που μιλούσα συνέχεια τόσο εύκολα....τόσα πτυχία τζάμπα τα μάζευα?
Το Σάββατο ξημέρωσε με εκείνο το ηλίθιο γκρί, που ειλικρινά δεν με ενοχλούσε για 4 μέρες αλλά δεν ξέρω αν θα το αντεχα συνέχεια, και θερμοκρασία υπερβολικά καλή για εκει πάνω, σαν να ήμουν στην Ελλάδα, τζάμπα τα πουλόβερ. Κάποια "φτωχικά" στο Notting Hill
Το Λονδίνο έχει τρομερό ποδαρόδρομο αν θες να δεις την πόλη και όχι αποσπασματικά κάποια πράγματα.
Το Notting Hill είναι απο τις πιο όμορφες περιοχές του Λονδίνου, και απο τις πιο ακριβές, στο Portobello market ένιωσα σαν στο σπίτι μου, παντού Έλληνες, τουρίστες και φοιτητές.
Ξετρελάθηκα με την πληθώρα εστιατορίων με όλες τις κουζίνες του κόσμου, σουπερ μάρκετ βιολογικών προιόντων, εστιατόρια βιολογικών προιόντων, εστιατορια χορτοφάγων, να μην ξέρεις που να πρωτοπάς!!
Η Oxford circus χρειάζεται αρκετές μέρες για να τη φχαριστηθείς, τόσα μαγαζιά και σε περίοδο εκπτώσεων αχ!!
Βέβαια ήμουν η γκαντεμιά προσωποποιημένη αφού διάλεξα τα ρουχαλάκια μου στο Benneton και πήγαινα στο ταμείο να πληρώσω πλακώνουν οι κακομούτσουνοι λονδρέζοι αστυνομικοί και αρχίζουν να εκκενώνουν το κτίριο, φύγαμε κακήν κακώς και μια τρομάρα τη πήρα μπας και βρισκανε τα κομματάκια μου διασκορπισμένα μπρρρρρ!!!! Στην Oxford street
Το Camden είναι ιδιάζουσα περιοχή....βρίσκεις κάθε καρυδιάς καρύδι και κάθε είδους μαγαζί, μπήκα να κάνω την πλάκα μου σε ένα cyber pank μαγαζί και κατέληξα να ψωνίζω....οχι οτι είμαι υπερκαταναλωτικό πλάσμα, όχι βέβαια!!! Ενα συνηθισμένο μαγαζάκι στο Camden
Το κοινοβούλιο δεν με εντυπωσίασε τόσο αρχιτεκτονικά περισσότερο κόλλησα με τον κόσμο που έμενε απέξω σε σκηνές διαδηλώνοντας κατάτου πολέμου....να αναφέρω την τρομερή προπαγάνδα που παίζει υπέρ του πολέμου απο τις εφημερίδες μιλάμε για πολύ ηλίθιο λαό!!!
Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω, για τα απίστευτα έργα του Ντα Βίντσι, του Ραφαέλο και του Μικαλάντζελο που μπροστά τους ο Βαν Κονγκ φαίνεται τόσο λίγος?
Για την China Town μεσα στην οποια νιώθεις οτι βρέθηκες στο άλλο άκρο της γής?
Για τον underground με τους 14 σειρμούς που θές χάρτη για να μην χαθείς μέσα στο σταθμό και να βρείς τη σωστή γραμμή? Για τα εισιτήρια του που είναι υπερβολικά ακριβά? 6 φορές την αξία του ελληνικού εισιτηρίου χώρια που είναι ακόμα πιο ακριβό during pick hours?
Για τον Carlo και την Angela που ξεσκίστηκαν να μας μαγειρεύουν Ιταλικά και Μεξικάνικα φαγητά?
Για τις Αγγλίδες που κυκλοφορούσαν με πέδιλο , χωρις καλτσόν, με καλοκαιρινά ρούχα χωρίς καν ένα πανωφόρι (εντάξει με 10 έως 15 βαθμούς που είχε γι αυτούς ήταν άνοιξη προς καλοκαίρι) ?
Για τον ήλιο που είχε την Τρίτη που φεύγαμε και νόμιζες οτι είσαι σε άλλη χώρα?
Ολα ήταν πολύ όμορφα και ο καλός μου - ξεναγός μου έδειξε όσα περισσότερα μπορούσε αλλά τελικά το μόνο που με κάνει να θέλω να ξαναπάω, δεν είναι οι γκαλερί και τα μουσεία που δεν είδα αλλά το θέατρο.
Είδαμε το φάντασμα της όπερας και πραγματικά έμεινα άφωνη!!!!
Τα σκηνικά αλλάζανε χωρίς να παίρνεις χαμπάρι, να βλέπεις έναστρο ουρανό στη σκηνή και να φαίνεται αληθινός, λίμνες, κεριά απίστευτα κουστούμια και κατασκευές...ειλικρινά δεν μπορώ να το περιγράψω ήταν κάτι το φαναστικό και θέλω να δώ κι άλλες παραστάσεις και συναυλίες γιατι τελικά αυτό αξίζει στο Λονδίνο, αυτό το διαφορετικό σου προσφέρει.
Σαν πόλη παρουσιάζει μεγάλες ανισσότητες απίστευα ακριβή πόλη με πολύ φτώχια και άστεγους. Για να ζήσεις εκεί και να μην κόψεις φλέβα θες λεφτά πολλά λεφτά.... Κάπως έτσι καταστρέφεται μια γραφική πλατεία
Μπορώ να γράφω για ώρες, είναι τόσα πολλά που έχω στο μυαλό μου τόσες εικόνες!!!
....δείτε και μερικές φωτογραφίες...εγώ αυτό κάνω και αναμένω τη Ανοιξη για μια άλλη εξόρμηση προς το Βορρά....Αμστερνταμ περίμενε με θα σου ρθω!!!
Προς το παρόν επιστροφή στη καθημερινότητα!!

Have a happy new year!!!

2008-01-06T00:17:00.000+02:00

Καλή Χρονιά παιδιά!!!!

Τα Χριστούγεννα περάσαν σαν νερό και ήταν απο τα καλύτερα μου.
Καλά η μαμά έδωσε ρέστα στη μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική, φύγαμε 10 κιλά βαρύτεροι και τώρα προσπαθούμε να επανέλθουμε αλλά με τόσα που μας φορτώσανε, Θεσσαλονικείς και Αθηναίοι γονείς, το σπίτι είναι γεμάτο γλυκά και ταίζω με το ζόρι όποιον έρχεται στο σπίτι μπας και τελειώσουνε!!!
Τη χάρηκα τη πόλη μου, το σπίτι μου και τους φίλους μου τη ζεστασιά των δικών μου αλλά οι καλές μέρες κρατάνε λίγο.
Πήραμε το δρόμο της επιστροφής και χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να μην με πάρουν τα ζουμιά.
Και φτάσαμε Αθήνα, και άρχισαν τα 12ωρα στη δουλειά + Σάββατο +Παραμονή Πρωτοχρονιάς με το άγχος να χτυπάει κόκκινο και η πίεση να ανεβαίνει επικίνδυνα (και είμαι και υποτασική) και ο σεκιουριτάς της εταιρίας να περιμένει μές τα νεύρα πότε θα αποφασίσω να φύγω κάνοντας σχόλια του τύπου είναι γιορτές σπίτι δεν έχεις?....ναι ρε μεγάλε έχω αλλά έχω και deadline και κανένας δεν φιλοτιμείτε να δώσει μια χείρα βοηθείας σε αυτή τη κολοεταιρεία!!!!!
Οπότε την παραμονή μετά το φαγητό και την αλλαγή του χρόνου με την παρέα η ηλίθια εργασιομανής ή απλά φιλότιμο κορόιδο δεν άντεξε και την έκανε νωρίς για ύπνο, στις 4 ήταν στο κρεββάτι και όλη τη πρωτοχρονιά την πέρασε χουχουλιάζοντας απο κρεββάτι σε καναπέ και απο καναπέ σε κρεββάτι...και αν ότι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου το κάνεις όλη τη χρονιά ναι πολύ θα γούσταρα να χουχουλιάζω με τον καλό μου όλο το χρόνο αλλά δηστυχώς αν εξαιρέσεις τη πρώτη μέρα όλες οι υπόλοιπες με βρίσκουν απέναντι σε ένα pc που ώρες ώρες θέλω να σπάσω και με συναδέλφους που δε συμπαθώ και πολύ τελευταία και λυπάμαι που το λέω, γιατί δεν με τιμά καθόλου, αλλά πολύ θα το χαρώ όταν θα γ@...νται στη δουλειά και εγώ θα σιγοτραγουδάω αδιάφορα.
Εκτός αυτού με κλέψανε και στην κοπή πίτας του τμήματος και ενώ το φλουρί ήταν στο δικό μου κομμάτι επειδή ξεκόλησε και έπεσε με το που τράβηξαν το προηγούμενο το δώσαν σε άλλη. Αλλα βέβαια εγώ είμαι η καινούρια η άλλη 2 βδομάδες γκρίνιαζε "20 χρόνια σε αυτή την εταιρία ποτέ δεν έτυχε σε μένα" μάλλον για να το βουλώσει της το δώσανε.
Εχε χάρη που ήταν μόνο 100 ευρώ ευελπιστώ στη κοπή όλου του ομίλου να κερδίσω το ταξίδι ή το τετραπλάσιο ποσό....
Αυτά τα τρομερά νέα!!!!

Υ.Γ.
Κωστή χαίρομαι να γνωρίζω τέτοιους ανθρώπους στην πόλη μου σας περιμένουμε να μας επισκεφτείτε!!!

Τα δικά μου Χριστούγεννα!!

2007-12-20T20:30:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα γεμάτα υγεία γεμάτα αγάπη και φωτισμένα πρόσωπα!!

Φεύγω αύριο τρέχοντας απο τη δουλειά για να βρεθώ στην πόλη μου, να τη δώ στολισμένη, να γεμίσω τα πνευμόνια μου απο τον αέρα της, τις μυρωδίες της, τις λιχουδιές της (και της μαμάς κυρίως).
Φεύγω τρέχοντας να δώ την οικογένεια μου, να δώσω στην πριγκιπέσσα μου τα δώρα της, να δώ πως μεγάλωσε ο πνευματικός μου γιός, να ξαναβρεθώ με τους φίλους μου, να ξαναδώ την Τοτού μου που μου έλειψε 4 μήνες τώρα που είναι Ολλανδία, να περπατήσω στους γνώριμους δρόμους....όχι μόνη όμως....ο καλός μου θα είναι μαζί μου, να μου κρατάει το χέρι και να μοιράζεται τη χαρά μου.
Μεγάλο τσίρκο θα γίνει η Θεσσαλονίκη αυτά τα Χριστούγεννα....

Ανυπομονώ!!!!!!

Να απεργεί κανείς ή να μην απεργεί?

2007-12-12T21:32:00.000+02:00

Μεγάλη μέρα σήμερα.
Η μέρα της μεγάλης απεργίας.
Η μέρα που βγήκαν όλοι να φωνάξουν, να διαδηλώσουν, να απαιτήσουν για τα αυτονόητα.
Συγνώμη ρε παιδιά πριν πόσο καιρό είχαμε εκλογές?
Εσείς δεν αποφασίσατε για τη σημερινή κατάσταση πριν 2 μήνες?
Γιατί φωνάζετε τώρα?
Δεν το ξέρατε οτι θα γίνει αυτό?
Μην μου πείτε οτι πιστέψατε τις προεκλογικές παπαρολογίες γιατι θα με πιάσει παράκρουση!!!
Που είσασταν 20 χρόνια τώρα?
Σε άλλη χώρα ζούσατε?
Σε άλλο πλανήτη?
Δεν ξέρατε πως γινόταν η διαχείριση στα ταμεία?
Τι περιμένατε? Οτι το απόθεμα θα φτάσει για να πάρετε εσείς σύνταξη οπότε δεν αγχωνόσασταν?
Τώρα σας έπιασε ο πόνος που θίγεται ο κώλος σας?
Κανονικά στους δρόμους σήμερα θα έπρεπε να είναι η γενιά των 700.
Αυτοί που πληρώνονται ψίχουλα παρά τα πτυχία τους και τα ωράρια εργασίας.
Αυτοί που μέχρι να φτάσει η ώρα να βγούν στη σύνταξη τα όρια θα έχουν φτάσει τα 80 και βάλε.
Αυτοί που έχουν πλέον δεδομένο οτι παρά τις παχυλές κρατήσεις του πενιχρού μισθού τους δεν θα καταφέρουν μάλλον να πάρουν σύνταξη.
Αυτοί που συνειδητοποιούν τη κατάσταση του Ελλαδιστάν και έχουν ρίξει ενα φάσκελο στα κόμματα του κώλου που κυβερνάνε τόσα χρόνια.
Όλοι αυτοί όμως που χρόνια τώρα δεν αλλάζουν μυαλά και δεν βοηθάνε να αλλάξει η κατάσταση καλύτερα να κάνουν τουμπεκί ψιλοκκομένο γιατί δεν τους παίρνει, είναι συνυπεύθυνοι.
Εγώ ανήκω στους μή απεργούς, σε αυτούς που ξύπνησαν από το χάραμα για να καταφέρουν να πάνε στη δουλειά τους σήμερα, γιατι ο μισθός μου δεν αντέχει περικοπές και γιατί 1 μέρα απουσίας ισ0δυναμεί με 3 μέρες 12ωρα για να καλύψω το χαμένο χρόνο.
Αυτό δεν με κάνει αδιάφορη στα προβλήματα του μέλλοντός μου απλά υπέυθυνη στα προβλήματα του παρόντος.

Υ.Γ.
Ειμαι υπέρ της απεργίας γιατί είναι ο μόνος τρόπος που έχει ο κόσμος για να ακουστεί απλά ορισμένοι που βάλανε τα χεράκια τους για να βγάλουν τα ματάκια τους ας μην το παίζουν τώρα θιγμένοι.

Κάντε μου τώρα ένα δωράκι πάνω στο δεντράκι για να χαρώ γιατί έρχονται δύσκολα χρόνια.

Καπή Κολωνακίου

2007-12-09T12:06:00.000+02:00

Αγαπημένοι μου συμπλόγκερς, μου λείψατε αλλά λόγω φόρτου εργασίας no time for blogging!!

Αποφάσισα να γράψω σήμερα για να κάνω μια καταγγελία και ελπίζω οι αρμόδιοι να εισακούσουν την έκκληση μου.
Το Κολωνάκι έχει άμμεση ανάγκη απο ΚΑΠΗ. Παρακαλώ να επισπευτούν οι διαδικασίες να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος, με τα απαραίτητα αξεσουάρ γιατί μιλάμε για Καπή στο Κολωνάκι, να έχει άνετους καναπέδες και πολυθρόνες, πολυελαίους, τεράστιες οθόνες TFT που να παίζουν ολημερίς ταινίες Α΄ διαλογής για τους γεράκους.

Χθές μετά απο βολτίτσα και μαμ στο Κολωνάκι είχαμε τη φαεινή ιδέα να πάμε cinema να δούμε τον ¨ερωτα στα χρόνια της χολέρας¨ ένα βιβλίο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκες που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη και περιγράφει εναν έρωτα 50 ετών που περίμενε καρτερικά να ολοκληρωθεί. Η ταινία καλή, αν και ήταν αργή σχεδον 3 ώρες (too much πιάνεται η μέση σου στο κάθισμα) και είχε αρκετές σκηνές που βγάζαν γέλιο παρόλο που ήταν εποχής.
Καθότι είμασταν στην περιοχή είπαμε να τη δούμε στον κινηματογράφο στο Κολωνάκι.
Καθόμαστε στις θεσούλες μας και παρατηρούμε το μέσο όρο ηλικίας, πρέπει να είμασταν τα νιάνιαρα της αίθουσας διοτι στα 100 άτομα τα 80 είχαν πατήσει τα 70.
Είμασταν εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε μισό αιώνα. Δίπλα μας καθόταν ένας γλυκύτατος γεράκος, ο οποίος όπως έμαθα αργότερα είναι πρώην υπουργός και μέγας πολιτικός, με τη γυναίκα του (λατέρνα απο το πολύ βραχιόλι-δακτυλίδι-κολιέ), και παραδίπλα άλλο ένα ζευγάρι ηλικιωμένων.
Ξεκινά η ταινία και ξεκινάει και η διασκέδαση. Σε κάθε σκηνή η σύζυγος του γεράκου σχολίαζε, θυμόταν την προηγούμενη σκηνή και συνδύαζε τα γεγονότα, όχι μέσα στο μυαλό της όπως θα έπρεπε αλλά φωναχτά, έπιανε και συζήτηση με το άλλο ζευγάρι και ο κινηματογράφος εξελίχθηκε σε καφενέ. Ο γεράκος έπινε το ουισκάκι του και απαντούσε λακωνικά στις ερωτήσεις της συζύγου που γλώσσα δεν έβαζε μέσα η καρακάξα (πίσω απο κάθε πολιτικό κρύβεται μια καρακάξα, ένας απο τους λόγους που ο τόπος πάει κατα διαόλου).Αντεξα μια , δυο , τρεις, στο τέλος λύγισα και την έκανα την παρατήρηση, όχι οτι λύθηκε το πρόβλημα αλλά το βουλώσανε για κάποια λεπτά, σταμάτησε να μιλάει ο γεράκος και η σύζυγος έπιασε ψιλή κουβέντα με τους παραδίπλα και δεν με ενοχλούσε.
Παρά τη πίεση που ανέβηκε και τα νεύρα που γίνανε κρόσια φεύγοντας κατάλαβα τι έφταιγε.
Στην έξοδο όλοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες χαιρετιόντουσαν και πιάναν ψιλή κουβέντα.
Είναι πασιφανές οτι οι καημένοι οι γέροντες δεν έχουν κάποιο χώρο να συναντηθούν και να τα πούνε και πάνε στο cinema, παίρνει η Κυρα Κούλα τη Κυρα Λίτσα στο τηλέφωνο και δίνουν ραντεβού στο cinema για ψιλή κουβέντα. Βάφονται στολίζονται, παίρνουν και τα γερόντια τους και πάνε στο cinema, και θέμα συζήτησης να μην έχουν θα βρούνε χάρη στη ταινία.

Οπώς καταλαβαίνεται το πρόβλημα τους είναι μεγάλο και χρήζει άμεσης επίλυσης, μην κοιτάτε που είναι Κολωνακιώτες και δεν τους επιτρέπει η κοινωνική τους θέση να ζητήσουν κάποια πράγματα, πρέπει εμείς οι νέοι πρώτοι να τους σκεφτούμε, αν δεν έχουν ενα ΚΑΠΗ με προδιαγραφές Κολωνακίου να πάνε που θα βάλουν τις γούνες και τα μπιζού τους, τα αρώματα και τις σκιές σε έντονο πορτοκαλί και πράσινο?
Αν δεν λυπάστε αυτούς λυπηθείτε εμάς γιατί την επόμενη φορά που θα το ζήσω αυτό δεν θα το πάρω στην πλάκα και στο χαβαλέ και θα τους στείλω σε σουίτα νοσοκομείου 12κλινο παρακαλώ να τα λένε όλη μέρα.
Μην με παρεξηγείτε τους συμπαθώ τους γεράκους φτάνει να μην τους βλέπω μέσα στο λεωφορεία τις ώρες που ο κόσμος πάει στη δουλειά του και αυτοί αποφασίζουν να βολτάρουν, και στον κινηματογράφο στην προβολή που πάω εγώ.

Είμαι υπερβολική???

My little princess

2007-11-28T19:41:00.000+02:00

Το Σαββατοκύριακο ήταν σκέτη ταλαιπωρία...το ταξίδι μακρύ και ο χρόνος ελάχιστος...
Ποιον να πρωτοδείς, που να πας, τι να ευχαριστηθείς σε λιγότερο απο 2 μέρες?
Πως να πεις όχι ομως σε ενα παιδί που έχει να σε δει 2 μήνες και σε περιμένει με ανυπομονησία?
Για σένα πριγκίπισσα μου θα το ξανακάνω όσες φορές χρειαστεί...
Τα Χριστούγεννα είναι πολύ κοντά!!!!

Τηλεγράφημα

2007-11-22T22:59:00.000+02:00

Καλησπέρα!!!

Το στομάχι είναι οκ।στοπ

Οι εξετάσεις βγήκαν οκ।στοπ

Ολη η βδομάδα ήταν πολύ κουραστική।στοπ

Φτιάχνω βαλίτσα για Θεσσαλονίκη।στοπ

Τα λέμε απο Δευτέρα με νεότερα।στοπ

Καληνύχτα.......

Το στομαχάκι μουουουυυυ......

2007-11-13T11:38:00.000+02:00

Κάθομαι στον καναπέ μου τυλιγμένη με την κουβερτούλα μου, το χαμομηλάκι δίπλα μου μαζί με μια μισοφαγωμένη μπανάνα και παξιμάδια! Απο χθες κάποιοι χορεύουν κλακέτες στο στομάχι μου, μιλάμε έχουν στήσει πραγματικό γλέντι με πεθάνανε!
Ξύπνησα χθες με πόνους , το πείσμα μου δεν με κράτησε στο κρεββάτι και πήγα στη δουλειά....σε μια ώρα είχα φύγει...Απο την ξάπλα με πόνεσε και η μέση, αλλά απο το πόνο μόνο να διπλώνομαι στα δύο μπορούσα...
Απο φαγητό δεν το συζητώ με το ζόρι με τάιζε στις τρεις το χάραμα ο καλός μου μπάς και ηρεμησω λίγο απο τον πόνο και μπορέσω να κοιμηθώ!Σήμερα είμαι κάπως καλύτερα, δεν ξαπλώνω (παραμένω διπλωμένη στα δύο βέβαια) έχω κάτι κολικούς ανά εικοσάλεπτο και ένα μόνιμο πόνο στους μυς απο το συνεχές σφίξιμο...
Το απόγευμα θα πάω και στο γιατρό και ίδωμεν....κάτι τέτοιες ώρες πολύ μου λείπει η μαμά μου...

Το φιλί της ζωής...

2007-11-08T23:52:00.001+02:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Δεν έχω θέμα!!

2007-11-04T17:40:00.001+02:00

Πάντα με ενοχλούσε το γεγονός οτι το Σαββατοκύριακο κυλάει σαν νερό ενώ η υπόλοιπη βδομάδα αργά και βασανιστικά.
Ποτε έφτασε Κυριακή απόγευμα δεν το πήρα χαμπάρι και άντε πάλι αύριο ξύπνημα στις 7 το πρωί....με σκοτώνει να ξυπνάω τέτοια ώρα...
Απο δουλειά πάμε καλά έχω τόση πολλή που το 20λεπτο διάλειμμα που έχουμε οι καπνιστές το κάνω 5λεπτο γιατι με αγχώνουν οι στοίβες στο γραφείο που δεν λένε να τελειώσουν και παρόλο που λένε οτι είμαι αρκετά γρήγορη στη δουλειά μου παρόλο που είμαι μόνο 2 βδομάδες εγώ δεν το βλέπω...αυτή τη βδομάδα με βλέπω να βαράω κατι ξεγυρισμένες υπερωρίες μπας και καταφέρω να κλείσω μήνα εντος της προθεσμίας....πίκρα...
Εκτος αυτού δεν έχω και τίποτα ενδιαφέρον να γράψω για ποστ....αααα εκτος του οτι πήγα να δώ το El Greco και απογοητεύτηκα απο την έλλειψη σεναρίου και τα βλαχοαγγλικά της Δήμητρας....γλυκιά μου να δουλέψεις το accent σου κρίμα είναι....
Αλλαξα και το template λόγω βαρεμάρας, έτσι σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Ξεκινάω αυτή τη βδομάδα (αν προλάβω) και μαθήματα ζωγραφικής γιατι είπα η καλλιτέχνης να μην αγοράσω έργα τέχνης αλλά να τα φτιάξω μόνη μου και ο καλός μου το έδεσε κόμπο και περιμένει να δει έργο μου.
Δήλωσα συμμετοχή και σε κάτι σεμινάρια στη δουλειά, γιατι αν θές ενα καλό βιογραφικό και μια καλή υπόληψη στην εταιρία πρέπει να σεμιναριάζεσαι που και που οπότε ο Νοέμβρης είναι φουλ.
Παρόλαυτα κανονίζω να ανέβω και στα πάτρια εδάφη για weekend χαλάρωσης και φαγητό μανούλας....αχ!!!
Κάπου εδώ τελειώνουν τα νέα μου και δεν μου έρχεται στο μυαλό κάτι γαργαλιστικό να σας αναφέρω, ελπίζω απο βδομάδα αν δεν έχω βαρέσει μπιέλες να επανέλθω με θέμα.

Υ.Γ.
Ρε Μένιο ζείς ή σε σκότωσα με τη μαγειρική μου?

I have a job!!!

2007-10-18T14:41:00.000+03:00

Απο τη Δευτέρα επιτέλους αφήνω το καθησιό και πιάνω δουλειά!!!
Βαρέθηκα να ψάχνω και να περιμένω ως μάνα εξ΄ουρανού να μου έρθει η σουπερ ουάου δουλειά σαν να μου τη χρωστάει ο θεός και αποφάσισα να συμβιβαστώ. Βέβαια ο συμβιβασμός είναι οικονομικός φυσικά. Τα θετικά είναι οτι θα δουλέψω στο κεντρικό λογιστήριο της εταιρίας που δούλευα στη Θεσσαλονίκη, θετικό γιατί δεν θα είμαι σε κάποια μικρή θυγατρική αλλά στη μαμά εταιρία, μεγάλο plus για το βιογραφικό μου, θα είμαι δλδ σε ένα περιβάλλον σχετικά οικείο καθώς ξέρω τον τρόπο που δουλεύουν και τα μηχανογραφικά τους συστήματα οπότε δεν θα εχω ιδιαίτερο πρόβλημα εξοικίωσης και θα παίρνω επιτέλους και τα ένσημα που μου αναλογούν ως βοηθός λογιστή πράγμα που στερήθηκα τα τελευταία 2,5 χρόνια που με είχαν στο περίμενε. Το αρνητικό βέβαια είναι ο μισθός που φυσικά είναι ο βασικός, ανώτερος βέβαια απο αυτά που έπαιρνα στα βόρεια αλλά όχι και πολλά πράγματα, θα περιμένω το Μάρτη να κρίνουν κατα πόσο ανταπεξέρχομαι στα νέα μου καθήκοντα για να τον αυξήσουν αναλόγως. Βεβαια η εταιρία γενικά έχει καλές παροχές στους εργαζομένους και μου φτάνει να μάθω 5-10 πράγματα αρχικά και αν δεν τα βρούμε στην πορεία απο δω παν κι άλλοι. Τουλάχιστον έχω δουλίτσα και προς το παρόν αυτό μου φτάνει.
Την τρίτη κατα τα λεγόμενα της forthnet θα έχω και ιντερνέτι, ελπίζω να μην πάθω και να μην τραβήξω τα δεινά του αδερφού μου διαφορετικά βλέπω οικογενειακώς να κάνουμε καταγγελίες!!!
Αυτά τα τρομερά νέα προς το παρόν !!!

One year blogging

2007-10-12T16:00:00.000+03:00

Πρίν απο 1 χρόνο άνοιξα το πρώτο μου blog, αυτό που κακίν κακώς έσβησα μαζί με όλο το google λογαριασμό μου και χάθηκαν κείμενα υψίστης λογοτεχνικής σημασίας, μ@λ@κι@ς και μπούρδας, έ άνθρωπος είμαι είχα και τις κακές μου στιγμές.

Πρίν ένα χρόνο ήμουν στη φάση της βλακείας, έκανα κρεπάλες, ξενύχτια, άλλαζα γκόμενους σαν τα πουκάμισα και είχα βρεί τον έρωτα σε μια σχέση που είμασταν τρεις, η τρίτη ήμουν εγώ και η δεύτερη έγινε τάρανδος εξαιτίας της αφεντιάς μου. Όλα αυτά ξέσπασμα λόγω χωρισμού απο μια μακροχρόνια και ψυχοφθόρα σχέση.

Δεν τα λέω όλα αυτά ούτε για να παινευτώ οτι ταχα κάτι έκανα και δεν ήμουν το καλό κορίτσι ούτε επειδή μετανιώνω και ψάχνω για συγχωροχάρτι, δεν μετανιώνω για τίποτα απο όσα έχω κάνει στη ζωή μου. Ακόμα και τα λάθη μου με βοήθησαν και όταν τα έκανα κατα κάποιο τρόπο τα είχα ανάγκη. Πέρασα απο φάση που δεν με ενδιέφερε κανένας και τίποτα, που είχα κλειστεί στον εαυτό μου και στο σπίτι για να περάσω στο άλλο άκρο που του να μην με βλεπει το σπίτι παρα μόνο οταν έψαχνα κρεββάτι για ύπνο. Απο το να δουλέυω 8 ώρες και τις υπόλοιπες να χαζολογάω στο να χτυπάω 10ωρα και σαββατοκύριακα και δεύτερη δουλειά και έξτρα μαθήματα. Η μέση λύση δεν υπήρχε μόνο τα 2 άκρα και τελικά δεν μου άρεσε κανένα. Κάπου στη πορεία βρήκα τον εαυτό μου, και δεν ήταν σε κανένα απο τα 2 άκρα. Ηταν κάπου στη μέση. Καλό είναι όταν έχεις σχέση να έχεις την αποκλειστικότητα ή τουλάχιστον να νομίζεις οτι την έχεις, η άγνοια είναι ευτυχία σε αυτές τις περιπτώσεις αλλιώς είναι βλακεία σου να κάθεσε και να ανέχεσε καταστάσεις που δεν σου ταιριάζουν.

Γνώρισα κατα τύχη έναν άνθρωπο που είχε διάθεση να με ακούσει, να με καταλάβει χωρίς να με κρίνει και να με αγαπήσει παρά τα ελλατώματα μου ή ακόμα και γι αυτά, βρήκα κάποιες ισορροπίες στη δουλειά μου και στο σπίτι μου, βρήκα χρόνο για τους φίλους μου και έκανα τις αποστάσεις να φαίνονται 2 τσιγάρα δρόμος (α ρε aegean να σαι καλά ).

Γνώρισα ανθρώπους μέσα απο τα blog μέσα απο τα ποστ και τα σχόλια τους, έμαθα πράγματα, γέλασα, προβληματίστικα, γνώρισα κάποιους απο κοντά και τελικά κατάλαβα οτι όσο απρόσωπο κι αν φαίνεται αυτό το μαραφέτι πισω απο κάθε πληκτρολόγιο και οθόνη κρύβεται αλλος ένας άνθρωπος με τα δικά του προβλήματα και ανησυχίες, άλλοτε ίδια και άλλοτε διαφορετικά απο τα δικά μου.

Μέσα σε ένα χρόνο μεγάλωσα λίγο, όχι εξαιτίας της blogoσφαιρας αλλά χάρη σε αυτή μπορώ να δώ την αλλαγή μου μέσα απο τα ποστ όπως μέσα απο τα κείμενα σε ένα ημερολόγιο σαν αυτό που έχω κρυμένο σε κάποια κούτα ακόμα.

Πέρσι τέτοιο καιρό έγραφα απο τη Θεσσαλονίκη, φέτος απο Αθήνα σε ένα χρόνο απο σήμερα ποιος ξέρει απο που?

Για Θεσσαλονίκη - Αθήνα

2007-10-10T15:32:00.000+03:00

Οταν μπλέχτηκε η Πάνω Πόλη με την Κάτω Πόλη η Πάνω αρνιόταν πεισματικά να δεχτεί το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει το Θερμαϊκό, τα κάστρα και τις μπουγάτσες.
Τα 504 χιλιόμετρα στο μυαλό της γίνανε λιγότερα και προσπαθούσε να ενώσει τις 2 πόλεις, αλλά οι άτιμες είναι τόσο ίδιες αλλά και τόσο διαφορετικές.
Ξύπνησε ξαφνικά μια μέρα ήρεμη και ανακοίνωσε στα κάστρα, το Θερμαϊκό και τις μπουγάτσες οτι τους αγαπάει πολύ αλλά θα τους αφήσει για να πάει να βρεί τα καλαμάκια και τους χαμουτζήδες.
Όλα γελάσανε δεν την είχανε ικανή ομως αυτή το είδε σαν παιχνίδι και έφυγε.
Και ακόμα παιχνίδι το βλέπει γιατι αν δεν δεις τη ζωή σαν παιχνίδι πάει την π@ύτσισες, σε τραβάει απο δώ και απο κει όπου θέλει και περνάνε τα χρόνια και ανακαλύπτεις στα 50 σου οτι τελικά έδωσες χαμένες μάχες και αυτές που είχαν ουσία τις παρέδωσες αμαχητή.
Οταν ανακάλυψα το blog του street spirit και διάβασα πως άφησε την Κάτω Πόλη για την Πάνω Πόλη για να ζήσει με τη Β. ζήλεψα το θάρρος του, αλλά κατάλαβα οτι κότσια έχουμε όλοι φτάνει να τα βρούμε μέσα μας γιατι κάπου στην πορεία της ζωής μας τα κρύψαμε, το ασφαλές ελληνικό οικογενειακό περιβάλλον μας έβαλε στη νοοοτροπία του δεν μας χρειάζονται, υπάρχουν και ασφαλείς οδοί.
Αλλα τελικά οι δύσκολοι δρόμοι είναι αυτοί που μας αλλάζουν γιατι διαφορετικά δεν μπαίνουμε στο τρυπάκι της αλλαγής είμαστε της χαλαρότητας και της ασφάλειας.
Δεν είναι κακό απλά δεν ταιριάζει σε όλους.
Ο street spirit είναι ευτυχισμένος στην Πάνω Πόλη και χαίρομαι γι αυτόν και μου δίνει κουράγιο.
Η δική μου ζωή στην κάτω πόλη δεν έχει μπει ακόμα σε τροχιά κάνει τα πρώτα της βήματα αλλά ευελπιστώ οτι θα πάρει το δρόμο της και προς το παρόν το δρομάκι είναι πολύ όμορφο κάπου θα βρει τη σωστή στροφή και θα βγεί και στην εθνική.

Υ.Γ. ( Μην εκλάβετε ως κακία απλά ως διευκρίνηση)
1) Δεν μιλάμε όλοι οι Θεσσαλονικείς με με και σε σε όλες τις προτάσεις μας, πολύ τηλεόραση βλέπετε μερικοί. Η αιτιατική μπαίνει οπου είναι απαραίτητη και όχι για το θεαθήναι.
2) Το λλλλ το παχύ δεν το έχουμε όλοι σε μεγάλο βαθμό αλλά και σε μικρές δόσεις.
3)Ο επόμενος που θα με πει επαρχιωτοπούλα ας ρίξει πρώτα μια ματιά στη καταγωγή του, δεν μπορεί όλοι να γεννήθηκαν Αθηναίοι σε αυτή την πόλη. Αλήθεια μετά απο πόσα χρόνια ξεχνάει κανείς την καταγωγή του και αυτοανακυρήσετε Αθηναίος?

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ ΣΕ ΜΕΝΑ.!!!

Και ξημέρωσε Αθήνα

2007-10-01T13:45:00.000+03:00

Αντε ξανά στα νότια.
Αφησα τη δροσούλα και κατέβηκα στη ζέστη.
Και άντε πάλι βάλε το κουστουμάκι και πάνε στις εταιρίες για συνέντευξη και χαμογέλα και πές το ίδιο ποιηματάκι που έμαθες τόσο καλά και άκου τις ίδιες απαντήσεις και το ίδιο budget για μια δουλειά στελέχους( μαλάκα μάλλον) που δεν έχει ωράριο και παίρνει 1000 ευρώ αλλά δουλεύει στην τάδε μεγάλη εταιρεία και μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του κάποιον (μαλάκα επαναλαμβάνω). Πάντως πήγα και εταιρία 5 λεπτά απο το σπίτι μου με τα πόδια με ωραίο περιβάλλον και νορμάλ ωράριο και αληθινούς ανθρώπους και πολύ θα γούσταρα να με πάρουν. Απο την άλλη η εταιρεία που δούλευα τα τελευταία 3 χρόνια στα βόρεια έχει τα κεντρικά της εδώ και λόγω καλών σχέσεων με τα διευθυντικά στελέχη μου κάνει μια προσφορά για θέση εργασίας σε οικείο περιβάλλον, βέβαια μόλις μάθω τις λεπτομέρειες και το budget θα δείξει πόσο καλή είναι εν τέλει η προσφορά.
Πάντως τις τελευταίες μέρες είμαι αισιόδοξη και πιστεύω θα μου βγει σε καλό.
Πάντως δεν θα παραμείνω για πολύ ακόμα άνεργη.
Η σύνδεση του ίντερνετ αργεί ακόμα και δυστηχώς ιντερνετ καφέ δεν έχει στη γειτονιά μου οπότε οι επισκέψεις μου στα μπλογκ είναι περιορισμένες.
Α και τα ιντερνετ καφέ δεν τα αντέχω είμαι μια ώρα εδώ και ήδη έχω πονοκέφαλο, τι στο κόρακα μικρόφωνο έχουν καταπιεί όλοι εδω μέσα και φωνάζουν τόσο?
Χαίρομαι που το σπίτι σιγά σιγά μαζεύεται, σε ένα μήνα θα έχουμε και σαλόνι, μετά την απόκτηση πλυντηρίου βρήκα άλλο ένα λόγο να χαίρομαι.
Ανακάλυψα οτι οι δουλειές του σπιτιού μου προκαλούν νεύρα, ειδικά το σιδέρωμα. Ασε που αρχίζω να καταλαβαίνω τη μάνα μου που όποτε συμμάζευε και κάναμε ανω κάτω ανέβαζε πίεση, αρχισα να συνειδητοποιώ πόσο της μοιάζω και τρόμαξα.
Γνωρίζω κόσμο και βλέπω οτι τελικά είτε Θεσσαλονικιός είτε Αθηναίος όλοι ίδιοι είμαστε, τα ίδια ζόρια περνάμε και τους ίδιους μαλάκες βρίσκουμε στο δρόμο μας.
Ηρθαν και οι πρώτες επισκέψεις, ο αδερφός μου κατεύθασε και άρχισα να μετατρέπομαι σαν 2η μάνα που αγχώνεται, άστα να πάνε.
Αρχισα να συνηθίζω τη γειτονιά και τους ανθρώπους, το μετρό να μου φαίνεται κάτι φυσιολογικό σαν να υπήρχε απο πάντα, να μην χάνομαι κάθε μέρα, (το περιόρισα κάπως), να αναγνωρίζω δρόμους και να μην πανικοβάλομαι με το παραμικρό, το σπίτι μου αρχισα να το νιώθω δικό μου, οι σακούλες να εξαφανίζονται απο το χώλ, τα πράγματα να μπαίνουν στη θέση τους και η παραμονή μου εδώ να μην είναι διακοπές αλλά καθημερινότητα.
Αυτά για αρχή, εχω μια σιγουριά οτι μέσα στις επόμενες 2 βδομάδες θα έχω βρει και δουλειά.
Δεν ξέρω γιατι απλά το νιώθω....συναίσθημα....όλα θα πάνε καλά!!!

Δύο βδομάδες

2007-09-26T19:18:00.000+03:00

Υποτίθεται οτι ήρθα Θεσσαλονίκη και είχα ιντερνέτι για να μπλογκάρω και τελικά δεν προλάβαινα. Αλλά σήμερα θα τα πώ μαζεμένα!!!
Αύριο επιστρέφω σε νότια εδάφη...τέρμα η παραμονή στη Θεσσαλονίκη, τους ξέσκισα τους καφέδες στην Αριστοτέλους, το τέλειο φαϊ στο "Ούζου Μέλαθρον" και στο "Μόλυβδο".Χάρηκα το οφθαλμόλουτρο στις βιτρίνες, περιορίστηκα σε αυτό και δεν πήρα ούτε γόβες, ούτε μπότες, κλαψ οι άνεργες δεν κάνουν ψώνια τρώνε τα λεφτά τους διασκεδάζοντας , πότε θα μου ξαναδωθεί τόσος ελεύθερος χρόνος?
Δούλεψα γραμματέας στις εκλογές και άκουσα το απαράμιλλο σχόλιο από εκλογική αντιπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας μόλις την ενημερώσανε για το προβάδισμα απάντησε " να την ξανακάψουμε την Ελλάδα στις επόμενες εκλογές"....πράγμα που πιστέυω ειπώθηκε πάνω στον υπέρμετρο ενθουσιασμό της αλλά με έκανε να καταλάβω πόσο δίκιο έχουν όταν λένε οι πολιτικοί μιας χώρας είναι ο καθρέπτης των πολιτών της....πώς να έχουμε καλύτερους πολιτικούς όταν οι ίδιοι οι πολίτες μπροστά στο όφελος του εκάστοτε κόμματος και κατ' επέκταση το δικό τους αδιαφορούν για το κόστος ή για την κατάντια μας. Αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για το μέλλον αυτού του τόπου και για το καλό των πολιτών
σίγουρα δεν μπλέκονται με την πολιτικοί αλλά ακόμα και αν μπλεχτούν κάποια στιγμή χάνουν τον στόχο τους.....Η αριστερά τάζει τα ανεφαρμόσημα μέτρα εκ του ασφαλούς, ποτέ δεν θα γίνει κυβέρνηση για να βρεθεί αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Η δεξιά παίρνει μέτρα με αντιλαϊκή γέμιση αλλά γευστικότατο γλασάρισμα που για τον απλό πολίτη που δεν διαβάζει τα ψιλά γράμματα φαίνονται ελπιδοφόρα. Καλά για το κόμμα των κεντρώων δεν το συζητώ δεν μπορεί να λύσει τα εσωκομματικά του περιμένουμε να κάνει και αντιπολίτευση?....σε τι? Με μικρές διαφοροποιήσεις τις ίδιες απόψεις κουβαλάει....
Αντε ετοιμαστείτε οι νέοι ασφαλισμένοι ανάμεσα σε αυτούς κι εγώ να πάρετε το 50% του μισθού σας για σύνταξη στα 65 με επιφύλαξη βέβαια καθότι μέχρι να φτάσετε τα 65 ή θα τα έχετε τινάξει τα πέταλα ή θα πάει το όριο στα 75 ή με το ποσό της σύνταξης μόνο καραμέλες θα μπορείς να πάρεις και με μασέλα που να την φχαριστηθείς κιόλλας. Αντε και απο το νέο έτος στο 21% το Φ.Π.Α. , το μόνο που δεν αυξάνεται σε αυτή τη χώρα είναι οι μισθοί....ά συγνώμη αυξάνονται των βουλευτών δεν φτάνανε τα 6000 μηνιαίως ομόφωνα αποφάσισαν αύξηση( δεν θυμάμαι ακριβώς το ποσοστό πάντως είναι αρκετά μεγάλο), στο μόνο που συμφωνούν πάντα οι 300....Σταματάω γιατί ανακατεύτηκα....
Πάντως τα καταφέραμε οι Θεσσαλονικείς και τις βάλαμε τις ξανθιές μας καλλονές στη βουλή.
Η μία εχει γίνει παλιά στο κουρμπέτι η άλλη απέτυχε την πρώτη φορά, τη δεύτερη όμως διέπρεψε (έμπλεξε με το γυαλί και την μάθανε και οι πέτρες).

Την Κυριακή ανέλαβα καθήκοντα πνευματικής μαμάς ή όπως είπε ο κουμπάρος μου " Ξέρεις τώρα το σημαίνει αυτό ε? αν τα κακαρώσουμε το παιδί δικό σου..."black χιούμορ....
Έφταιγε που η νονά ήταν άσχετη?...που και οι γονείς μια απο τα ίδια?....μπα οι παπάδες φταίγανε που ήταν πιο άσχετοι κι απο μάς...Ειδικά όταν βάζεις τη μαμά να κρατάει το μωρό και να λέει τα φτου φτου και απεταξάμειν και ξαφνικά καταλαβαίνεις την πατάτα αλλάζει το μωρό χέρια και λές, δεν πειράζει θα πει η νονά το πιστεύω μωρέ μισά μισά...Βέβαια το γέλιο ήταν κατα τη διάρκεια που ο παπάς μου έλεγε να μην έχω τράκ, ο διάκος που έχανε τα λόγια και του τα ψιθύριζε ο παπάς, τα τσογλάνια οι φίλοι μου με αρχηγό τον καλό μου που χαζογελούσαν και σχολιάζαν πως οι παππάδες ζαχαρώναν τις κοπέλες αντί να κάνουν σωστά τη βάπτιση, τον παπά που μέσα στις ψαλμωδίες σχολίαζε και τα πάντα γύρω του και κυνηγούσε και το φωτογράφο να του δείξει πως κάνει βίδες το μαλλί και αποκορύφωμα τον μπέμπη που έβγαλε τα πνευμόνια του απο το κλάμα καθ 'όλη τη διάρκεια και μόλις έκανε το μπανάκι του έριξε έναν ύπνο και δεν τον ενοχλούσε τίποτα...
Αυτά εν ολίγοις, από γέλιο μια χαρά τα πήγαμε!!
Νεότερα από βδομάδα από το κάτω μέτωπο....

Τα μάζεψα τα πράγματα....

2007-09-15T16:09:00.000+03:00

Δεν ξερω τι είναι πιο δύσκολο να είσαι αυτός που ξεπροβοδίζει ή αυτος που ξεπροβοδίζουν?
Οταν αποχαιρετούσα πριν μερικές βδομάδες μια απο τις κολλητές μου καθώς εφευγε για Ολλανδία κρατήθηκα δεν συγκινήθηκα , ένας χρόνος είναι θα περάσει σκέφτηκα, θα της αρέσει, θα διασκεδάσει πρέπει να χαίρομαι γι αυτήν οχι να λυπάμαι που τη χάνω.
Οταν αποχαιρετούσαν εμένα πάλι κρατήθηκα, οταν έκλαιγε η Νατασσούλα σαν να με έβλεπε για τελευταία φορά γελούσα και την πείραζα.
Οταν έφτασα στην Αθήνα σκέφτηκα αυτό είναι κοίτα να το συνηθίζεις.
Δεν θα γίνω ποτέ Αθηναία και ας με πειράζουν οι φίλοι μου τώρα που ανέβηκα ξανα Θεσσαλονίκη, δεν νομίζω οτι θα με συνεπάρει η πόλη ούτε βέβαια οτι θα τη μισήσω.
Τις τελευταίες 2 βδομάδες γυρνάω με το χάρτη αγκαλιά, βλέπω κόσμο στις καφετέριες του Κολωνακίου να ριλαξάρουν ακριβώς όπως στη Θεσσαλονίκη, κόσμο να τρέχει με κατεβασμένα τα μούτρα ή χωμένα σε εφημερίδες ακριβώς όπως και στη πόλη μου, κυκλοφοριακό χάος, μποτιλιάρισμα όλα ίδια και απαράλλαχτα, ειδικά τώρα με τις εργασίες για το μετρό και την υποθαλλάσια στη Θεσσαλονίκη φριχτά όμοια και απαράλλαχτα.Λάτρεψα το μετρό, το τράμ το γεγονός οτι μπορώ να υπολογίσω ακριβώς σε πόση ώρα θα είμαι εκει που θέλω αν μετακινούμαι με αυτά τα μέσα.Πήρα το αυτοκίνητο και έκανα βόλτες στις γύρω γειτονίες, είδα το Χαλάνδρι το πάνω το κάτω το νέο, τη Φιλοθέη, βρέθηκα χωμένη στην κίνηση και σαν ανυπόμονη που είμαι ξέχασα που βρίσκομαι και πήγα να κόψω δρόμο απο τα στενά και φυσικά χάθηκα.....αλλά παντού υπάρχουν εξυπηρετικοί άνθρωποι και ευτυχώς το δρόμο για το σπίτι πάντα τον έβρισκα στο τέλος.
Εκανα βόλτες στις βιτρίνες, στην Ερμού, στη Μητροπόλεως και προς στιγμήν νόμισα πως είμαι Θεσσαλονίκη.
Αλλά δεν είμαι στη Θεσσαλονίκη και δεν βολτάρω στους ίδιους δρόμους ακόμα και αν οι ονομασίες είναι ίδιες, οι φίλοι μου είναι 500 χιλιόμετρα μακρυά και μου λείπουν και δεν πίνω τον καφέ μου με την Νατάσσα, ούτε πηγαίνω για ποτάκι με την Τοτού ή για ψώνια με την Χριστίνα και η κουμπάρα μου δεν με βάζει να δοκιμάζω τα μαγειρικά της πειράματα για να της λέω τι να διορθώσει.
Η Χριστίνα παίρνει τηλέφωνο και κάνει παράπονα, η Νατάσσα κλαψουρίζει, η Τοτού γκρινιάζει που δεν έχω βάλει ακόμα internet camera και μικρόφωνο και η αδερφή μου παίρνει καθε μέρα κανει σβούρες μέσα στο δωμάτιο όσο μου μιλάει και μου λέει πως περνάει χωρις εμένα.
Κι εγώ είμαι σε νέο περιβάλλον μόνη μου, χωρίς τους δικούς μου ανθρώπους, χωρίς τους φίλους μου....και πρέπει να προσαρμοστώ όσο γίνεται καλύτερα σ' αυτό, αλλά βέβαια είναι ακόμα αρχή.
Παλιοτόμαρο κοίτα να με αγαπάς και να με προσέχεις ε?